மேகமது கறுக்கின்றது
வானம் இருள்கிறது
வெளிச்சம் தரவென்று
மின்னல் கீற்றாய்
பளிச்சிட்டு இடியோடு ஜொலிக்கின்றது
கறுத்த மேகம் கரைந்தங்கு தரையை நிறைக்கும்
மழையாய்ப் பொழிகின்றது
வெள்ளமாய் நிறைந்து
எங்கோ நிறைந்து
வடிந்து மறைகின்றது
சரணம் இரண்டு
அகிலத்தின் ஒரு
கோடியில் தாகத்தால்
தவிக்கும் ஜீவன்கள்
துடிக்கின்றார் நீரின்றி
மறுகோடியில்
பாட்டில்களில் நிரப்பிய நீரை
பணம் கொடுத்து வாங்கி கையையும் காலையும்
அலம்பும் அழகான,
நாகரீக மனிதர் நிறைந்த
புதுமையான உலகம்
பாவம் இயற்கை புரியாமல்
தானிறைத்த நீர் மாயமாய்ப் போனதெங்கே என்றே
ஏக்கத்துடன் இரவென்னும் போர்வைக்குள் தன்னை
இறுக்கமாய் மூடிக்கொள்கிறது!
ஆறுகள் அழுகின்றன
ஏரிகள் ஏங்குகின்றன
நிலத்தடி நீரெல்லாம்
நிலையிழந்து போகின்றது
குழாய்களில் ஓடும் நீர்
கணக்கின்றி விரயமாய்
கொட்டித் தீர்க்கின்றான்
அறியாத மனிதனோ
வயல்வெளி வாடுகின்றது
விதையிட்ட கைகளெல்லாம்
வெறுமையில் தொங்குகின்றன
வானையே பார்த்தபடி
உழவனின் கண்ணீரோ
ஒரு துளி மழையினை
உருவாக்க மாட்டாமல்
உப்பாகி வற்றுகின்றது!
கடலிலே நீரிருக்கும்
கரையிலே உப்பிருக்கும்
தாகமோ தணியாமல்
தவிக்கின்றார் மீனவர்
மேகத்தை வணங்குகிறார்
மேற்திசை பார்க்கின்றார்
மழைத்தேவன் வருவானோ
மனம் கேட்கும் ஆழத்தில்
நகரத்தில் உள்ளோரோ
நதியினை அடைக்கின்றார்
நாளைய தலைமுறையை
நினைப்பதே இல்லையே
இயற்கையின் நெஞ்சிலே
இன்னும் புண்ணாகுதே
ஈரமே இல்லாத
இவ்வுலகம் தாங்குமா!
பிஞ்சுகள் படிக்கின்றன
பெரியோர் பேசுகின்றார்
பசுமை காப்போமென்று
பதாகை தூக்குகின்றார்
ஆனால் செயலெங்கே?
அறிவோடு செயலில்லை
ஆவணம் எழுதி வைத்து
அலுமாரி பூட்டுகின்றார்
தண்ணீர் நாளை என்று
தர்க்கிக்கும் நாளிருக்கும்
தாகத்தால் ஒரு உலகம்
தலைகவிழ்ந்து விழும்முன்னே
விழிப்பெய்து மனிதனே
வியர்வையில் உழைத்திடு
வீணாகும் நீரொவ்வொன்றும்
வேதனையின் கடலடா!
மழை வரும் மீண்டும் வரும்
மண்ணைத் தொடும் அன்போடு
மகிழ்வதும் வறுப்பதும்
மனிதனின் கையிலே
இறைவன் அளித்த நீரை
ஏற்று நன்றி செலுத்து
எதிர்காலம் பொலிவுற
ஏணியாய் திரும்பிடு
பசியற்ற உலகினிலே
பகிர்வதே பெரும்புண்ணியம்
தாகமற்ற மனிதரே
தரணியின் வாழ்வழகு
மேகமே நீ சாட்சியாய்
மேலிருந்து பாரடா
மனிதனும் இயற்கையும்
மலர்வதே வாழ்க்கையே!
சக்தி சக்திதாசன்
