மரம்தான் நிழலாக வளர்ந்தது,
மனிதன் அதன் கீழ் தவழ்ந்தான்.
பசுமையும் பசிக்காத புனிதமாம்,
இயற்கையின் சமநிலை வலிமைதான்.
பறவைகள் பாட்டுடன் மலர்களில் நாட்டம்,
வானம் தரும் மேகத்தின் காட்டம்.
ஒவ்வொன்றும் ஒத்துழைக்கும் இசைபோல்,
அக்கூட்டமைப்பு காத்தல் கடமையாம்.
ஆறுகள் ஓடும் ஆதாரமாய்த்,
தந்தையின் அருள் போல் அணுகும்.
அதை கட்டி அடக்கினால் குமுறும்,
உயிர்களுக்கு பிணியாகும் சுமைதான்.
வனங்களை வெட்டும் வெறியர்களே,
வேர் அறுத்தால் உயிரும் உறங்கும்.
பறிப்பதைவிட பழுத்ததை காத்தல்,
பசுமை உலகின் உண்மை உயர்வு.
நம் காலடி ஒவ்வொன்றும் சுவடாகும்,
நாளையோர் பாதை வலிமையாகும்.
இயற்கை சமநிலை காக்கின்றோம் என்றால்,
வாழ்வும் வண்ணமும் தொடரும் என்றும்.
இயற்கையைக் காத்திடத் தோழா
இதயத்தில் எண்ணத்தைக் கொண்டு
இனியேனும் வாழ்ந்தோம் என்றால்
இனிவரும் சந்ததியெமை வாழ்த்திடும்
சக்தி சக்திதாசன்
