திட்டு திட்டாய் கருமேகங்கள்

திட்டு திட்டாய் கருமேகங்கள்

தீட்டி வைத்தது போல் சித்திரமாய்

பூட்டி வைத்த நினைவுகள் நெஞ்சில்

மூட்டி விட்டதோ கனல் சுவாலைகள்.

மொட்டு மொட்டாய் மலர்ந்த ஆசை

முத்தாய் மின்னிடும் புன்னகையாய்

கட்டு கட்டாய் குவிந்த ஏக்கம்

கண்ணீர் துளியில் கரைந்ததம்மா.

தொட்டு தொட்டாய் தென்றல் வந்து

தோளில் சாய்ந்தது தோழமையாய்

விட்டு விட்டாய் என்ற வலியை

விண்ணும் கேட்கும் மௌனமாய்.

துள்ளித் துள்ளிப் பாயும் நதி

தூரம் சென்றிடும் காவியமாய்

உள்ளம் உள்ளம் தேடும் பாதை

ஒளியை ஏந்திடும் பயணமாய்.

பட்டு பட்டாய் நிலவொளிகள்

பாதை முழுவதும் பரவியதே

சிட்டு சிட்டாய் பாடும் பறவை

சிந்தை முழுவதும் சிறகடித்தே.

வண்ணம் வண்ணம் பூத்த சோலை

வாசம் வீசிய வசந்தமாய்

எண்ணம் எண்ணம் மாறினாலும்

ஏக்கம் மாறாத உறவினிலே.

துளி துளியாய் பெய்த மழைகள்

துயரைத் துடைத்தது தாயன்பாய்

வழி வழியாய் வந்த சோதனை

வாழ்வை செதுக்கிய சிற்பமாய்.

நித்தம் நித்தம் நினைவின் வாசல்

நிழல்கள் தீட்டிடும் ஓவியமாய்

மொத்தம் மொத்தம் வாழ்ந்த காலம்

மூச்சில் வாழ்ந்திடும் காவியமாய்.

சக்தி சக்திதாசன்

கனவுகளின் வழி ஓடி

கனவுகளின் வழி ஓடி

நினைவுகளின் தடம் தேடி

புனைவுகளின் முடி சூடி

வினைவுகளின் பலன் நாடி

தொலைந்து போன பொழுதொன்று

தொலைத்து விட்ட விதம் கண்டு

மலைத்து நின்ற கணங்கள் உண்டு

நிலைத்திருப்போர் உலகில் என்று?

தெளிந்து நிற்கும் ஓடை தன்னில்

நுழைந்து அதனை கலக்கும் வெள்ளம்

இழந்து போகும் அமைதிக் கணத்தை

வளைந்து செல்லும் வாழ்க்கை நதியே

கடந்து போன காலம் தன்னில்

மிதந்து போன நிகழ்வின் சுமைகள்

தவழ்ந்து நெஞ்சில் தந்திடும் உணர்வு

தெளிந்து ஊட்டிடும் அனுபவ ஞானம்

சிற்சில பொழுதுகள் புகட்டிடும்

பற்பல வாழ்க்கையின் புதிய பாடங்கள்

கற்றிடக்கூடிய அகவையில் இல்லை

விற்றிட அது ஓர் விலைபொருள் அல்ல

சொல்லில் வருவது இருப்பதில் பாதி

சொல்ல விளைவது அன்பின் பெருக்கால்

நல்ல தலைமுறை நாளை வளர்ந்திட

மெல்லப் பகர்வேன் எந்தன் வழிதனில்

தேடி அலையும் மனத்தின் உள்ளே

தேங்கிக் கிடக்கும் மௌன மொழிகள்

கூடி மலரும் சிந்தை தோறும்

கோடி விளக்கும் உண்மை ஒளிகள்

வீழ்ந்து எழுவது வாழ்வின் நெறியே

விரைந்து செல்வது காலத்தின் இயல்பே

தாழ்ந்து நிற்பவர் உயர்ந்து விளங்கும்

தாங்கும் பண்பே மனிதன் செல்வம்

விதைத்த எண்ணம் வேராய் மாறி

விழித்த உணர்வு மரமாய் ஓங்கி

கனிந்த செயலின் கனிகள் தந்து

காலம் எழுதும் வாழ்க்கைக் காவியம்

புயல்கள் வந்தும் முறியாத கிளைகள்

பொறுமை கொண்ட மரத்தின் வலிமை

துயர்கள் வந்தும் சிதையாத உள்ளம்

தூய நம்பிக்கையின் மறுபிறப்பே

இறைவன் தந்த இவ்வாழ்வெனும்

இனிய வாய்ப்பின் அருமை உணர்ந்து

பிறர்க்கும் ஒளியாய் தன்னை எரித்து

பிறந்து வாழ்வதே பிறவிப் பயனே.

சக்தி சக்திதாசன்

நான் எழுதுவது கவிதை அல்ல

எதைத் தேடுகிறாய் தோழா?

​உன்னுள் உறைந்திருக்கும்

உண்மையைத் தேடுகிறாயா?

ஓ! அது கசக்குமே என்று நீ

தயங்குவது புரிகிறது தோழா!

​கசப்புகளுக்கு பயந்து நீ

எத்தனை காலம் தான்

கலங்கிய நெஞ்சுக்கு

சொந்தக்காரனாய் வாழ்வாய்?

​நெஞ்சம் எனும் பற்றைக்குள்

எத்தனை கருமை.....

அதனுள்

ஏற்க முடியாத உண்மைகள்

எரித்துக் கொண்டே...

உண்மையின் வெப்பத்தை

உள்ளத்தில் தாங்கிக் கொண்டே

இன்னும் எத்தனை காலம்

எவ்வளவு தூரம் ?

ரயில் பயணத்திலே

இறங்கும் இடத்தை அறிவோம்...

வாழ்க்கை பயணத்தில் ......

நாம் எனும் இந்த

சுயகெளரவச் சுமையை

சுமந்து கொண்டே 

நடக்கிறோமே ......

எம்மை நாமே சுயமாக

பரிசோதிக்கும் பக்குவத்தை

அடைந்திருக்கிறோமா ?

எதைத் தேடுகிறாய் தோழா?

​உன்னுள் உறைந்திருக்கும்

உண்மையைத் தேடுகிறாயா?

எந்த முகமோ உனக்கென

நீ அணிந்திருக்கும்

மூடுபனித் தோற்றங்கள் எல்லாம்

ஒருநாள் கரைந்துவிடுமே தோழா...

கண்ணாடி முன் நின்றபோது கூட

கண்களைத் தவிர்க்கும் அந்த

சிறு நடுக்கம் உனக்குத் தெரியாதோ?

அது தான் உன் உள்ளத்தின்

மௌனக் குரல் அல்லவா?

மறைத்த காயங்கள் எல்லாம்

மருந்து கேட்காமல்

மனதை மெல்லக் கடிக்கையில்...

மௌனமாகத் தாங்குவது தான்

துணிச்சலா தோழா?

வெளிச்சத்தைத் தேடும் கண்கள்

உள்ளிருள் பார்க்கத் தயங்கினால்

எந்த ஒளி உன்னை மீட்கும்?

நிழல்களோடு நட்பு வைத்து

நிஜங்களைத் தள்ளி வைத்தால்

நீ தேடும் அமைதி

எந்த வழியில் வரும் தோழா?

ஒரு நாள்

அனைத்து சத்தங்களும் நின்றபோது

உன் உள்ளத்தின் சத்தியம் மட்டும்

உன்னை எதிர்கொள்ளும்...

அந்நேரத்தில்

தப்பிக்க இடமில்லை தோழா—

தன்னை ஏற்கும் தைரியம் மட்டும் தான்

உனக்கான விடுதலை...

சக்தி சக்திதாசன்

நான் எழுதுவது கவிதை அல்ல எண்ணம்

காலம் எனும் தோணியில்

காற்றோடு ஒரு பயணம்

நேற்றோடு போனதெல்லாம்

நெஞ்சிலாடும் நினைவலைகள்

ஞாலம் எனும் தொட்டிலில்

நானயர்ந்த பொழுதுகள்

ஞாபகங்கள் கவியாகியெனைத்

தாலாட்டும் மகிழ்பொழுதுகள்

நீலம் அந்த அழியின் அலைகள்

கரைமோதிச் சிதறுவது போல

கலைந்தோடிய கனவுகள் மனதின்

கரையெங்கும் சிறு துளிகளாய்

மௌனம் எனும் மொழியில்

மனமொரு பாடல் பாடும்

மறைந்துபோன சிரிப்புகள்

மழைத்துளியாக மீள்கின்றன

நிழல்கள் போல நடந்த பாதை

நெஞ்சில் இன்னும் பதிந்ததே

நேரம் தந்த வலிகளெல்லாம்

நிலவொளியில் கரைந்ததே

பறந்துசென்ற நாட்களின் வாசம்

பதிந்திருக்கிறது உள்ளத்தில்

பார்வை தொட்ட ஒவ்வோர் நொடியும்

பாடலாகும் நினைவகத்தில்

அலைபோல வந்த உணர்வுகள்

அழகாய் மீண்டும் எழுகின்றன

அழிந்துவிட்டேன் என்ற போதும்

அவைகள் என்னை உருவாக்கின்றன

வானம் போல விரிந்த நினைவில்

வார்த்தைகள் மலர்கின்றன

வாழ்க்கை என்ற ஓவியத்தில்

வண்ணங்களாய் கலக்கின்றன

சக்தி சக்திதாசன்

தன்னலமற்ற அன்பு ஒன்றே

தன்னலமற்ற அன்பு ஒன்றே

​என்னுள் நானே என்னை
எண்ணற்ற வழிகளில் தேடி
என்னைத் திரியாய் ஆக்கி
என்னை ஊற்றி எரித்தேன்

​முன்னை இருந்த நிலைகள்
முற்றாய்ச் செய்தி சொல்ல
பின்னை வாழும் நிலைக்கு
புரிந்த விளக்கம் தனியே

​விண்ணைத் தாண்டி எழுந்த
வண்ணக் கனவுகள் எல்லாம்
மின்னும் மாயை என்றே
பண்ணாய் விளைந்த முதிர்ச்சி

​கண்ணை மறைத்த காலங்கள்
காற்றோடு கரைந்தே போக
மண்ணுள் கலக்கும் நேரம்
மனிதன் காண்பது நிச்சயம்

​சொன்ன வார்த்தைகள் அனைத்தும்
சொல்லிய கருத்து ஒன்றே
நிலைப்பது உலகில் என்றும்
தன்னலமற்ற அன்பு ஒன்றே

தன்னையே தாண்டி நிற்கும்
தாபமின்றி தரும் உள்ளம்
தரிசனமாய் விளங்கும் போது
தனிமை கூட தெய்வம் ஆகும்

உள்ளம் உருகும் நொடியில்
உயிர்கள் எல்லாம் ஒன்றே எனும்
உண்மை விழிக்கும் பொழுது
உலகம் புதிய அர்த்தம் தரும்

காலம் கடந்து சென்றாலும்
காயம் நினைவாய் தங்கினாலும்
கண்ணீர் துளியில் கூட
கருணை மலரும் விதை உள்ளது

பேராசை பிணைக்கும் நூல்கள்
பேரின்பம் மறைக்கும் வேல்கள்
பேரன்பின் ஒளி வந்தால்
பேதங்கள் எல்லாம் கரையும்

பிறவி பயணப் பாதை
பெருகும் அனுபவ மாலை
பிடித்தது விடும் கணத்தில்
பிறக்கும் சுத்தமான அன்பே

சக்தி சக்திதாசன்

இதயம் அறிவோடு மலரட்டும் !

துடிக்கின்றது உள்ளம் தோழா

துவள்கின்றது நெஞ்சம் இன்று

அன்பின் வழியை மூடி வைத்து

ஆலயத்தில் என்ன நீ தேடுகிறாய்?

அறிவைத் தீட்டாமல் ஏனோ

ஆயுதம் தீட்டி நிற்கிறாய்?

கருணையை காசுக்கு விற்று 

கடவுளைத் தேடி அலைகிறாய்!

நிம்மதியை நீ தொலைத்து

நேரமின்றி ஓடி செல்லும்

ஆசையின் அலைகளிலே

அழிந்தாய் கணங்களை காணாமல்

உழைப்பின் தரம் குறைத்து வைத்து

உயர வேண்டுமென கனவு காண்கிறாய்?

வியர்வையின் முத்து துளியில் தான்

வெற்றியின் பொன் மலரும் அறியாயோ?

“தன்னைப் போல பிறரையும் நேசி”

என்ற தத்துவம் தந்தவர் இயேசு;

தன்னை மட்டும் நேசித்ததால்

தன்னுள் நீயே மூழ்கி போனாய்!

மனசாட்சி மணி ஒலிக்க

மனதினுள் ஓசை எழாததால்

மனிதம் மறந்த பெருமையை

மறந்து நீயே பேசுகின்றாய்!

மாற்றிடு பாதையை இக்கணமே

மனித நேயம் மீண்டும் மலரட்டும்;

தோழா, விழித்திடு இனியேனும்

இதயம் அறிவோடு மலரட்டும் !

சக்தி சக்திதாசன்

காதலென்றாகுமோ ?

கண்ணோடு கண்மோதி 

தெறிக்கும் பொறியின் கனலாகி

நெஞ்சோடு நெஞ்சிணைந்து  உணர்வுகள் 

பாய்ந்தோடும் நதியாகி

காற்றோடு கரைந்தோடும் மேகங்களாய்க்

கலைவதே காதலென்றாகுமோ ?

விரலோடு விரல்கோர்த்து

மகிழும் கணங்கள் மலராகி

மனதோடு மனதிணைந்து நினைவுகள்

மணமூட்டும் காற்றாகி

மண்ணோடு வீழ்ந்தேகும் இதழ்களாய்த்

தவிப்பதே காதலென்றாகுமோ ?

கரையோடு அலையாடி

உருகும் கணங்கள் அமுதமாகி

உயிரோடு உயிரிணைந்து ஆசைகள்

ஆர்ப்பரிக்கும் கடலாகி

கடலோடு கரையும் நுரைகளாய்த்

தொலைவதே காதலென்றாகுமோ ?

வானோடு முகில்கூடி

பொழியும் துளிகள் மழையாகி

மண்ணோடு மண்ணிணைந்து தளிர்விடும்

பசும்புல்லின் உயிராகி

வெயிலோடு காயும் பனித்துளியாய்க்

காய்வதே காதலென்றாகுமோ ?

சுருதியோடு லயம்கூடி

எழும்பும் நாதம் இசையாகி

நெஞ்சோடு நெஞ்சிணைந்து ராகங்கள்

தாலாட்டும் கீதமாகி

காற்றோடு கரையும் ஒலியலைகளாய்த்

தேய்வதே காதலென்றாகுமோ ?

விழியோடு ஒளிகூடி

எரியும் சுடரின் ஒளியாகி

உடலோடு உடலிணைந்து மோகங்கள்

உருகிடும் மெழுகாகி

இருளோடு மறையும் நிழல்களாய்த்

தொலைவதே காதலென்றாகுமோ ?

இரவோடு துணையாகி

வழியும் இரகசியம் கனவாகி

நினைவோடு நினைவிணைந்து காலங்கள்

உறைந்துபோகும் நிஜமாகி

விடியலோடு கரையும் விண்மீன்களாய்க்

கலைவதே காதலென்றாகுமோ ?

சக்தி சக்திதாசன்

இளமைக்காலஇனிய நினைவுகள் . . . .

மனதில்

வட்டங்களாய்ச் 

சுழலும்

நினைவுச் சுழல்களுக்குள்

சிக்கித் தவிக்கும்

இளமைக்கால

இனிய நினைவுகள் . . . . 

ஆலய வீதியில்

அந்திப் பொழுதினில்

அடித்த அரட்டைகள்

இன்றும் பாடும்

இனிய கீதங்கள்

என்றும் அழியா

சுகந்தப் பொழுதுகள்

வரவின்

வாசலை அறியாமல்

செலவின்

அர்த்தமும் புரியாமல்

நட்பெனும் 

வட்டத்தினுள் வாடாமல்

விளையாடிய பொழுதுகள்

காலச்

சுழற்சியில் மாறிய கோலங்கள்

நீளப் பயணத்தின்

வளைந்த பாதைகள்

போதித்த உண்மைகள்

சாதித்த பாடங்கள்

மழலைச்

சிரிப்புகள் சேர்த்த

மரபுக் குரல்கள்

மறைந்தாலும் மீண்டும்

மனதின் ஓரத்தில்

முழங்கும் நினைவுகள்

படித்த தெருக்களில்

பதிந்த பாதங்கள்

பழைய கதைகளாய்

பசுமை ததும்பும்

பருவம் திரும்பாத

பரிசுகள் போல

காலையில்

கூடிய கனவுகள்

காற்றோடு பறந்த

காகிதப் பறவைகள்

கையில் இருந்தாலும்

காணாமல் போனவை

அன்பின்

அளவில்லா மொழிகள்

அழகாய் பிறந்த

அந்த நட்புகள்

அருகில் இல்லையென்றாலும்

அழியாத ஓவியங்கள்

சின்னச்

சின்ன சண்டைகள்

சிரிப்பில் கரைந்த

சிலிர்க்கும் தருணங்கள்

சேர்த்துக் கொண்ட

செல்வம் போல்

இன்றும்

இதயத்தின் உள்ளே

இரகசியம் போல

இருக்கும் அந்த நாட்கள்

இழந்தாலும் என்றும்

இனிமை தரும் நினைவுகள்

சக்தி சக்திதாசன்

அச்சமின்றி

அச்சமின்றி

மனங்கள் எழும் அகன்ற வெளி அது

அடிமைத்தாள் அறுந்து நிற்கும் உயர்ந்த நிலை அது

அறிவொளி ஓர் சூரியனாய் எல்லோர்க்கும் பொழியும்

அன்பு மொழி ஆட்சி செய்யும் 

அகில உலகம் அது

சிறுகோட்டுச் சுவர்கள் 

சிதறிச் சாம்பலாகும்

சிந்தனைச் சிறகுகள் 

எல்லை கடந்துப் பறக்கும்

பிரிவினை பெயரற்றுப் பேரொன்றாய் கலக்கும்

பெருந்திரள் மனிதம் 

புதுமை வழியில் நகரும்

உண்மை ஓர் ஊற்றென உளமெங்கும் பொங்கும்

உரைத்த சொல் ஒளியாக உயிர்களில் தங்கும்

பொய்மை ஓர் நிழலெனப் பின்னால் மறையும்

பொதுநலம் முன்னேறும் பூமி 

அது நாமும்

ஓயாத முயற்சிகள் 

ஒளிமிகு விதைபோல்

உழைப்பின் நெஞ்சங்கள் 

உயர்வை விதைப்போல்

கரங்கள் இணைந்து 

கனவுகளை நெய்யும்

காலத்தின் கரையில் 

புதிய உலகம் பூக்கும்

தெளிவு ஓர் ஆறெனத் 

தடம் மாறாமல் ஓடும்

தெரியாத இருள் எல்லாம் தென்றலாய் காயும்

பழக்க மணற்பாலையில் 

புதையாத சிந்தை

புதுமையின் செழிப்பில் பொற்கதிராய் வீசும்

அருள் வழி நடக்கும் 

மனிதரின் நடைபாதை

அளவிலா சிந்தனை 

அலைமோதும் கடற்பாதை

சுயநலம் கரையொதுங்கி சமத்துவம் மலரும்

சுதந்திரத் துளிர்கள் 

தினம்தோறும் விரியும்

மொழி, மதம், இனம் 

எனும் முறைகள் கரையும்

மூல மனித நேயம் 

முளைத்தெழ விழையும்

ஒன்றே உயிரெனும் உணர்வு 

நிலை கொள்ளும்

ஒளிமிகு பூமியில் 

உயர்வுகள் மலரும்

அந்த விடுதலை வானம் விரிந்திடும் வேளையில்

அறிவும் அன்பும் இணைந்து 

ஆட்சி செய்யும் காலையில்

என் நாடு விழித்தெழ 

அருளொளி பொழியட்டும்

எல்லோரும் உயர்ந்து நிற்கும் உலகம் பிறக்கட்டும்

சக்தி சக்திதாசன்