சில்லென்று சிலிர்த்திடும்

சில்லென்று இதயத்தில்

சிலிர்க்கின்ற உணர்வூட்டம்

மெல்லினிய காலையதில்

சொல்லோடு விளையாட்டு

நெஞ்சமதில் பாட்டொன்று

நினைவினில் நீந்திடும்

பொழிகின்ற மழையாக

வழிகின்ற ஞாபகங்கள்

சுரக்கின்ற வரிகளினுள்

சுவைக்கின்ற இனிமை

சுளைகளாய்த் திறக்கும்

சுகமான அனுபவங்கள்

பட்டொளிக்கும் ஒளியாய்

பகலவனின் கதிர்கள்

சுட்டெரிக்கும் போதிலும்

சுகமாகத் தோன்றும்

முட்களிடை சிரிக்கும்

முத்தான ரோஜாவின்

முழுதான அழகிதழ்கள்

முகத்தோடு மோதும்

விட்டகலும் மனதின்

வினையான சுமைகள்

தொட்டுவிடும் தூரமதில்

தொடுவானம் தெரியும்

எட்டிவிட எட்டிவிட

ஏதேதோ தூண்டும்

முட்டிவிடும் போதங்கு

முத்தமிழும் கூடும்

ஆனந்தம் தானிங்கு

ஆரம்பம் ஆகும்

அருவிபோல ஓடும்

ஆழ்மனதின் ஊற்று

கண்திறந்த வேளையில்

கவிசெய்ய ஏங்கும்

கண்மூடும் தாலாட்டாய்

கவிதைதானே பெருகும்

கலைவாணி கட்டளையால்

கருவொன்று முகிழ்க்கும்

கவிமாலை சாத்தியதால்

களிப்படையும் உள்ளம்

வாழ்ந்திடும் காலமெல்லாம்

வரைந்திடுவேன் கவிதைகள்

சாய்ந்திடும் போதுமெந்தன்

சாய்மனையே கவிதைதானே !

சக்தி சக்திதாசன்

உனக்குள் ஒரு உலகம்

உனக்குள் ஒரு உலகம்

உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது

விழித்துக் கொண்டால் இங்கே

விடியல் பிறக்கும் தம்பி

கண்களின் முன்னே தெரிவது

கற்சுவரல்ல தம்பி கதவுதான்

மனதில் உறுதி கொண்டு நீ

முயற்சி செய்தால் பாதை தெரியும்

பாதியில் முடியும் பயணமல்ல‌

பாரினில் உந்தன் வாழ்க்கை தம்பி

பராரியின் வாழ்க்கையை உயர்த்திட‌

பாதைகள் நீ வகுத்திடனும்

கண்களில் நீரோடு வாழ்வு தேடி

காத்திருக்கும் தங்கைகள் வாழ்வு

காலத்தோடு மலர்ந்திட நீயும்

காரியங்கள் பல ஆற்றிட வேண்டும்

பொறுத்திடும் காலம் போய்விட்டது

பொங்கிடும் காலம் புகுந்திட்டது

புனிதமான பணிகளை நீயும்

புரிந்துணர்வுடன் ஆற்றிட வேண்டும்

சமத்துவம் என்றொரு வார்த்தை

சரித்திரமாகிட வேண்டுமெனில்

சகோதரர்  நீவீர்  உண்மையுடன்

சமுதாயம் தன்னை உயர்த்திடனும்

கற்றிடத் துடித்திடும் பாலகர் பலர்

காசில்லா வர்க்கமாய் தவித்திடுவதை

கண்ணுறும் நாளைய தலைமுறை

கைகளை உயர்த்தி செயற்படனும்

நாட்டினை உயர்த்திட உழைத்திட்ட‌

நேற்றைய முதியவர் வாழ்ந்திட‌

இன்றைய இளைஞர் திட்டங்களை

நாளைய மனதுடன் தீட்டிடனும்

அரசியல் என்பது மக்களுக்காக‌

மக்கள் வாழ்வது அரசியலுக்காக அல்ல‌

தலைவர்கள் புரிந்திட்டு நடைமுறையில்

தரத்தினை உயர்த்திட முயன்றிடனும்

உனக்குள் உறங்கும் உலகத்தினை

உணர்வெனும் விசையுடன் உருட்டிடு

உதயம் ஆகிடும் புதிய உலகம்

உரைத்திடு  இதையே  உறவுகளிடம்

 சக்தி சக்திதாசன்

தமிழாகப் புகைந்திருப்பேன்

எத்தனையோ எழுதுகிறேன்

ஏதேதோ மொழிகின்றேன்

அத்தனையும் எதற்காக

மொத்தமாக எனக்காக

சித்தமெல்லாம் தமிழாக

சத்தமில்லா வரைஞனாக

புதுமையான பித்தனாக

புதுக்கவிதை புனைகின்றேன்

எழுத்தென்னும் வனத்தினிலே

எப்போதும் தொலைவதுண்டு

எனைக்காக்கும் கவசமாக

எழுத்துக்களே திகழ்வதுண்டு

எழுதாத பொழுதுகளெல்லாம்

விடியாத இரவுகளெனக்கு

முடியாத கவிதைகளென்றும்

வடியாத துயரக்கணங்கள்

உள்ளத்திலே பொங்குகின்ற

வெள்ளமாய்த் தமிழேகும்

கனமான மழைபோல

கரைந்தோடும் தமிழாக

பள்ளியிலே கற்றதல்ல

பட்டமேதும் பெற்றதல்ல

கலைவாணி ஆணையிட

கரைபுரளும் கவிதைகளாய்

பெற்றோர்கள் முன்னிலையில்

பெறவில்லை இப்பேறு

அற்றைநாள் அனுபவங்கள்

ஆறாகப் பெருகுதிப்போ

தமிழாகிப் புனைகின்றேன்

தமிழோடு நனைகின்றேன்

தணலாகிப் போகையிலே

தமிழாகப் புகைந்திருப்பேன்

சக்தி சக்திதாசன்

அமைதியான தியானமே !

சிரிக்கின்ற காலையொன்றில்

சிறகினை விரித்தந்த

சிந்தையெனும் வானிலே

சிறகடிக்கும் பொழுதிதுவோ

பொழுதின் சுகமதனை

பொருத்தமாய் அனுபவிக்க

பொங்குகின்ற உணர்வெடுத்து

பொழிகின்ற கவிதையொன்று

கவிதைகளைக் கருக்கொள்ளும்

கனமான உள்ளமொன்றின்

கருத்துக் குவியல்களிங்கு

கரைபுரண்டு ஓடிடுமோ ?

ஓடுகின்ற காலமென்னும்

ஓசையில்லா நதியதனில்

ஒதுங்குகின்ற சருகாக

ஓரத்திலே ஓரங்கம்

ஓரங்க நாடகத்தில்

ஒருவேடம் புனைந்திங்கு

ஓப்பேற்றும் வாழ்வதனில்

ஓயாமல் அனுபவங்கள்

அனுபவங்கள் தேடியிங்கு

ஆன்மாவின் யாத்திரை

அங்கொன்றும் இங்கொன்றும்

அனைத்துமே அதிசயங்கள்

அதிசயத்தின் வாசலிலே

ஆனந்தக் கணநேரம்

அதையெனக்குத் தருவது

அமைதியான தியானமே !

சக்தி சக்திதாசன்