நீலம் பூத்துக் குலுங்கும்
நீண்ட வானமெனும் வீதியில்
கிழக்கிலே தோன்றி மேற்கு வரை
கலக்கமில்லா ஆதவனின் பயணம்
மூடிவிட எத்தனிக்கும் வெள்ளை,கறுப்பு
மேகக் கூட்டங்கள் வழியெல்லாம் போராட்டம்
தயக்கம் சிறிதுமின்றி சுட்டெரிக்கும் சூரியன்
கதிரோட்டி பவனி செய்யும் பவித்திரம்
உழைத்துக் களைத்து சிவந்த கைகளோடு
உழைப்பாளித் தோழனவன் நாள் முடிவுபோல
சிவந்த செந்நிறக் கதிரவனின் அந்திமாலை ,
சிங்காரரூபம் மேற்கினுள் புதைந்திடும்
பகலென்றும், இரவென்றும் நாளைப்
பாதியாய் பிரித்திடும் கடமை சூரியனுக்கு
இன்பமென்றும், துன்பமென்றும் வாழ்வினைப்
பாதியாய்ப் பிரித்திடும் கடமை காலத்திற்கு
சித்திரப்பூச் சோலைகள் , பசியாற்றும் உணவு
செழித்திட வேண்டுமெனில் பகலவன் வேண்டும்
யுகங்கள் தோறும் எரிந்து கொண்டே இன்னும்
யுகம், யுகமாய் ஒளியுடனே வலம் வருகின்றான்
எரிந்திடும் அனைத்தும் ஓர்நாள் அணைந்திடும்
இதுதான் யதார்த்தமெனில் சூரியன் எப்போது ?
சிந்திக்க மறந்த உண்மைகள் சிந்தையில் படும்போது
சிறியதாய்ப் போகுமெங்கள் வாழ்வின் இன்னல்கள்.
நிசப்தம் சூழ்ந்திருக்கும் நிழலின் மடியில்
நிலவொளி நனைக்கும் நீல இரவுகளிலே
நட்சத்திரம் எண்ணிக்க முடியாத சிந்தைகள்
நெஞ்சத்தின் ஆழத்தில் நிதமாக விழித்திருக்கும்
ஒளியின்றி இருப்பதிலும் ஒளி உண்டு என
உணர்த்திடும் இயற்கையின் அமைதியான மொழி
புயலென எழும் சில வேதனை நாள்கள்
பொழுதொரு கணத்தில் மறைந்து போகும்
கரைந்திடும் மேகமென கவலைகள் எல்லாம்
காலத்தின் கரங்களில் கலைந்து விடும்
நிலைத்தது எதுவுமில்லை என்ற உண்மை
நிம்மதியாய் உள்ளத்தில் நிறைந்து நிற்கும்
விழித்திடும் விடியலில் புதிய நம்பிக்கை
விழிகளில் ஒளிரும் இனிய எதிர்காலம்
படர்ந்திடும் இருளிலும் பயமில்லை இனி
பாதை தெரிந்தால் பயணம் இனிது
சிறுகதிராய் பிறந்த நம்பிக்கை கூட
சிறந்த நாளை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டது
காற்றோடு பேசும் மரங்களின் ராகம்
காலத்தின் இசையென காதில் விழும்
அழகிய அசைவுகளில் உயிர் உணர்த்தும்
அந்த ஒலியில் அர்த்தம் மறைந்திருக்கும்
நிலைத்திருக்கும் ஒன்றே மாற்றமென்றால்
நிகழ்காலமே நமக்கான நித்யம் ஆகும்
பிறப்பும் இறப்பும் இடையே பயணம்
பெருங்கடல் அலைபோல் ஏற்றத் தாழ்வு
சிறிதென தோன்றினாலும் சிந்தையின் வலி
சிற்பமாய் நம்மை வடிவமைக்கும்
ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு பாடமெனில்
ஒளிவழி காட்டும் வாழ்க்கை ஆசிரியன்
சக்தி சக்திதாசன்
